مىبينيم ، مناجاتى كه در ماه شعبان هست و من در نظر ندارم كه در هيچ يك از ادعيهء گفته شده باشد كه ادعيه مال همهء ائمه است . اين دعاى شعبان ، مناجات شعبان ، مناجات همهء ائمه است و در اين ، مسائل بسيار هست ، معارف بسيار هست و ادب اينكه انسان چه جور بايد با خداى تبارك و تعالى مناجات كند . ما غافليم از اين معانى كه وضع چى است . شايد بعضى از جُهّال ما هم اين طور اعتقاد دارند كه اين ادعيهء وارد شده و اين چيزهايى كه از ائمه وارد شده است اينها تشريفات است . مىخواهند ما را ياد بدهند و حال اينكه مسأله اين نيست ، مسأله اين است كه در مقابل خدا ايستادند آنها ، آنها مىدانند كه در مقابل چه عظمتى ايستادند ، آنها معرفت دارند به خداى تبارك و تعالى و مىدانند چه كنند و مناجات شعبانيه از مناجاتهايى است كه اگر يك نفر انسان دلسوخته ، يك عارف دلسوخته - نه از اين عارفهاى لفظى - بخواهد اين را شرح كند و شرح كند از براى ديگران ، بسيار ارزشمند است و محتاج به شرح است ، چنانچه همهء ادعيهء ائمه - عليهم السلام . الگوپذيرى از انبيا و ائمه ( ع ) در مبارزه با ظلم شما - در مناجات حضرت - در دعاى عرفهء حضرت سيد الشهدا ملاحظه مىكنيد كه چه مسائلى در آن هست و ما ازش غافل هستيم . ماه شعبان اين خصوصيت را دارد كه الآن عيد نوروز ما در آستانهء ولادت حضرت سيد الشهدا است و دنبال او ولادت حضرت مهدى - عليه السلام - كه آن هم در 15 شعبان واقع شده است . بنا بر اين تقريباً بايد ما بگوييم كه يك حجتى است بر ما اين دو ولادت و اين واقع شدن اين روز شريف و اين روز نوروز در يك همچو آستانه‌اى كه اين دو بزرگوار كه هر دو - اقامهء عدل - براى اقامهء عدل هستند ؛ سيد الشهدا - سلام اللَّه عليه - كه همهء عمرش را و همهء زندگىاش را براى رفع منكر و جلوگيرى از حكومت ظلم و جلوگيرى از مفاسدى كه حكومتها در دنيا ايجاد كردند ، تمام عمرش را صرف اين كرد و تمام زندگىاش را صرف اين كرد كه اين حكومت ، حكومت جور بسته بشود و از بين برود ؛ معروف در كار باشد ، منكرات از بين